•  Navigation
  • “Mam, mag ik een knuffel?”

     

    Onzekerheid en beangstigende gevoelens dwalen rond in mijn hoofd. Ik weet niet wat ik kan doen of wat ik wil doen. Vandaag was het een rotdag op school. Ik twijfel of ik mijn opleiding wel leuk genoeg vind. Terwijl ik zoveel moeite heb gedaan om op deze school te komen. Soms ben ik jaloers op mijn zusje. Zij komt elke dag vrolijk thuis uit school en zit ‘s avonds aan haar huiswerk, omdat zij weet dat ze dit echt wil.

    Mijn ogen blijven hangen op de klok in de keuken. Half zes. De tijd dat mijn moeder meestal thuiskomt van haar werk. Ik vecht tegen de tranen wanneer mijn vader vraagt hoe het vandaag op school ging. Met een klein knikje en zachtjes het woord ‘goed’ kom ik er gelukkig makkelijk mee weg. Ik weet dat ik er met mijn vader over kan praten. Maar mijn moeder begrijpt me beter en ze kan er iets aan veranderen. Buiten klinkt gerommel. De poort zwaait open. Een paar seconde later gaat de achterdeur open. Mijn moeder is thuis. Geduldig wacht ik tot ze haar jas heeft uitgedaan en haar tas heeft weggezet. Wanneer ze de woonkamer inloopt vraag ik of we even naar de gang kunnen.

    “Mam, mag ik een knuffel?” Ik sluit mijn armen om haar bovenlichaam en voel haar warmte om mij heen. Tranen stromen over mijn wangen. Ik vertel haar hoe ik me voel. Ze vouwt haar armen nog steviger om mij heen. Stil en zwijgend staan we zo een poosje. Dit is wat ik nodig heb. Ik sta er niet alleen voor.

     

    Gastblog geschreven door: Eva Zwagerman