•  Navigation
  • Andere manier van opvoeden

    Elke ouder heeft een eigen manier van opvoeden. Kunnen we zeggen dat er een juiste manier is van opvoeden? En welke verwachtingen hebben wij ouders van opvoeden? Deze week werd ik met deze vraag geconfronteerd.

    “Jij bent toch een opvoedcoach dus waarom luistert je kind dan niet naar je?” Deze opmerking kreeg ik te horen van een ouder. De dag ervoor droeg ik mijn vierjarige kleuter Yannick schreeuwend in mijn armen mee van het schoolplein.

    Yannick reageerde heel boos op mij, ik was een ‘rotmoeder’. Hij wilde graag bij een vriendje spelen en dat mocht niet. Zijn teleurstelling liet hij duidelijk zien op het schoolplein. Ik zag dat zijn reactie kwam vanuit zijn reptielen brein. Praten met hem had geen zin meer. Ik moest hem meenemen naar een veilige plek waar ik rustig  contact met hem kon maken. Daarom koos ik ervoor om hem weg te halen van het drukke schoolplein en mee te nemen naar huis.

    De volgende dag werd ik dus aangesproken door een ouder. Ze was verbaasd dat mijn zoon niet gehoorzaam naar mij luisterde. Ik was immers toch een opvoedcoach dus ze dacht dat mijn kinderen altijd deden wat ik tegen ze zei.

    Ik zie het niet als mijn taak om ervoor te zorgen dat mijn kinderen naar mij luisteren en doen wat ik tegen ze zeg. Ik vind het mijn taak om ervoor te zorgen dat mijn kinderen de kans krijgen om te worden wie ze werkelijk zijn.

    De moeders die ik ontmoet delen deze taak. Ik begeleid een moeder dan ook niet in hoe ze ervoor kan zorgen dat haar kind altijd doet wat ze zegt. Ik help een moeder om haar kind beter te begrijpen en vanuit een sterke relatie haar kind die begeleiding en zorg te geven die nodig is.

    Als opvoeder kun je het je taak vinden om kinderen naar je te laten gehoorzamen.  Opvoeden kan ook een heel ander karakter hebben. Een ouder ziet opvoeden dan als je kind een kans geven om zich vanuit zijn eigen ik te ontwikkelen als een prachtig en uniek persoon.

    Wanneer je op deze manier opvoed dan geef je kinderen dus de ruimte om gevoelens te ervaren. Om vervolgens te ontdekken dat we een keuze hebben in hoe we met gevoelens omgaan. Dit houd dus niet in dat kinderen alles mogen. Je geeft duidelijk grenzen aan van wat wel en wat niet kan. Ook ik heb duidelijk aangegeven dat Yannick die middag niet kon spelen en hij is die dag ook thuis gebleven.

    Toen ik Yannick schreeuwend van het schoolplein droeg heb ik thuis gewacht tot hij weer rustig was. Ik ben bij hem gebleven. Daarna hebben we gesproken over ‘je teleurgesteld voelen’. Maar ook dat dit gevoel  heel heftig op kwam en dat het weer weg is gegaan. We hebben samen het gevoel onderzocht en later in die week zijn er meer momenten geweest waarbij hij het gevoel herkende bij zichzelf en bij anderen.

    Ben ik er nu van overtuigd dat hij bij de volgende teleurstelling rustig met mij mee gaat? Nee, er komt vastwel nog een moment dat hij heel boos reageert. Maar dat is niet erg. Het is dan wederom een mooi moment om samen gevoelens te ontdekken. Uiteindelijk weet ik dat zijn brein steeds meer verbindingen gaat maken en hij beter zijn emoties kan reguleren.

    Wat de ouder dus op het schoolplein zag was een andere manier van opvoeden. Is deze manier van opvoeden meer of minder dan de andere manier? Nee, maar deze manier van opvoeden past wel meer bij mij en mijn kinderen.

    Weet dat je als ouder een keuze kan maken over hoe jij je kinderen wilt opvoeden. Wat wil je bereiken met je opvoeding? En kijk vervolgens wat past bij jou en zeker ook wat past bij je kind. Durf te kijken, stappen te zetten voor jou en de opgroeiende mensen in je huis.